ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΕΠΟΧΕΣ ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ ΜΟΥ ΟΝΕΙΡΑ...

 

6 Νοεμβρίου 1997 αγαπημένοι μου φίλοι. Και ενώ έχω ήδη συμπληρώσει δύο χρόνια εργασίας, στην Εθνική Τράπεζα και συγκεκριμένα στο κατάστημα Περιστερίου με κωδικό αριθμό 164, μετά από επίπονο και διαρκεί αγώνα της αείμνηστης μητέρας μου αλλά και δικό μου, για να διοριστώ κάπου και να μπορέσω να δουλέψω, ώστε να έχω σήμερα μία σύνταξη μαζί με την απαραίτητη ιατρική και ασφαλιστική περίθαλψη, που μου προσφέρει το Εθνικό Σύστημα Υγείας της Χώρας μας.

Έχω ήδη συμπληρώσει δύο χρόνια εργασίας, και η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι τραβηγμένη, ακριβώς την ημέρα των γενεθλίων μου.

Η μητέρα μου - ο άνθρωπος που με έφερε στη ζωή και αγωνίστηκε σκληρά δίπλα μου για μια ζωή, κάθε χρόνο φρόντιζε να μου κάνει αυτή τη μέρα, όπως έλεγε και ασφαλώς αισθανόταν όσο πιο χαρούμενη και ευτυχισμένη μπορούσε, γιατί όπως και η ίδια έλεγε "κάθε μάνα, όταν αξιώνεται να "φέρει" στον Κόσμο, ένα παιδί, ολοκληρώνεται και η ίδια, αλλά και θέλει να βλέπει το ίδιο της το παιδί πάντα ευτυχισμένο και χαρούμενο."

Έτοιμος λοιπόν και καλοντυμένος πάντα κατεβαίνω αργά βηματίζοντας κρατώντας τα σίδερα ως βοηθητικά όργανα ισορροπίας μου, για να μπω στο αυτοκίνητο με το οποίο με πήγαινε κάθε μέρα στη δουλειά.

Είχα ήδη ξεπεράσει το αρχικό τρακ του πρωτάρη υπαλλήλου, αν και δεν είχα δόξα να έχει ο Θεός, μεγάλο πρόβλημα προσαρμογής στην εργασία μου, και για καλή μου τύχη αυτό οφείλονταν και στο γεγονός ότι από τη σχολική μου ηλικία, ασχολιόμουν πάντα με γραφομηχανές και αργότερα με κομπιούτερ, όπου με διευκόλυναν αφάνταστα στον τρόπο γραφής.

Η πληκτρολόγηση ήταν έτσι πιο εύκολη και γρήγορη για εμένα, και άρα και η προσαρμογή μου, στα τότε μηχανογραφικά συστήματα της τράπεζας ήταν σαφώς χρονικά πιο γρήγορη για εμένα.

Ετοιμάστηκα λοιπόν γεμάτος χαρά εκείνη την ημέρα να πάω στη δουλειά, και ακόμη τότε μπορούσα, χωρίς να έχω τη δυνατότητα ατομικής ισορροπίας αλλά πάντα βοηθούμενος κρατώντας τα σίδερα που βλέπετε, να κατεβαίνω όρθιος όμως τα σκαλιά του πατρικού μου σπιτιού, και να κατευθύνομαι προς το αυτοκίνητο.

Βάζοντάς μου τη γραβάτα όπου ήταν απαραίτητο στυλιστικό αξεσουάρ, της δουλειάς μου, για να μπορώ να έχω μια ευπρεπή εμφάνιση για τους πελάτες μας. Δεν ξέρω πως ένιωσε εκείνη την ώρα, και μου ζήτησε να με φωτογραφήσει, για να αποθανατιστεί η συγκεκριμένη στιγμή, κυρίως όμως το γεγονός ότι έστεκα όρθιος.

Ποια μάνα μετά από τόσα χρόνια αναπηρικής ταλαιπωρίας δεν θα το χαίρονταν αυτό;

Φωτογραφία την οποία σήμερα μετά από πολλές δεκαετίες - 2024 - μου δίνεται η ευκαιρία να ξανά θυμηθώ ότι και εγώ κάποτε αγαπημένοι μου φίλοι, μπορούσα και στεκόμουν όρθιος, έστω με βοηθητική στήριξη, αλλά όρθιος.

Αλησμόνητες εποχές περασμένα μου όνειρα...

Βέβαια τα χρόνια προχωρούν και οι σωματικές καταστάσεις βαραίνουν, αλλά και η ζωή όμως συνεχίζεται, δίνοντας τον δικό μου καθημερινό αγώνα με πείσμα και δύναμη ψυχής!