ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΚΛΑΜΕΝΑ.

 Και όμως πολλές φορές φίλοι μου αγαπημένοι ο θάνατος και η ξαφνική και αναπάντεχη απώλεια δικών μας ανθρώπων (συγγενών ή και φίλων που μας έχουν σταθεί κοντά μας καλύτερα και από συγγενείς) σε ετούτη τη σύντομη ζωή, όσο και αν περνάει ο χρόνος, ο πόνος που νιώθεις από την απουσία τους και μόνο δεν γιατρεύεται ποτέ.

Και ειδικά όταν αυτοί οι άνθρωποι "έχουν παίξει" σημαντικό ρόλο, σε κρίσιμες στιγμές που αφορούν την πορεία και την εξέλιξη της ίδιας μας της ζωής. Σήμερα λοιπόν τελέστηκε το ετήσιο μνημόσυνο της πολυαγαπημένης μου οικογενειακής φίλης Αιμιλίας Μαλεφάκη.

Έχω γράψει σε πολλά κείμενά μου στο παρελθόν, πως μετά τον θάνατο των γονιών μου από αυτή τη ζωή, που όπως αποδείχτηκε στη μετέπειτα πορεία της δικής μου ζωής ήταν τα μοναδικά μου σταθερά στηρίγματα, πολλοί λίγοι άνθρωποι μετρημένοι ίσως στα δάκτυλα του ενός χεριού με στήριξαν στις δύσκολες καταστάσεις που αντιμετώπισα και στις αποφάσεις που έπρεπε να πάρω για να μπορέσω να τα καταφέρω και να ισορροπήσω στη νέα κατάσταση και τη νέα πραγματικότητα της ίδιας μου της ζωής.

Και η αείμνηστη Αιμιλία Μαλεφάκη ήταν ο άνθρωπος εκείνος που με στήριξε πραγματικά και με βοήθησε κυριολεκτικά να αποφύγω την ιδρυματοποίηση στη μπερδεμένη και δύσκολη κατάσταση της μοναξιάς που αντιμετώπιζα τότε.

Έπαιξε σημαντικό ρόλο υποστηρικτικά και με βάσιμα επιχειρήματα αλλά και εξίσου σημαντικές πράξεις στο να με βοηθήσει να καταλάβω αλλά και να οργανώσω τη μετέπειτα πορεία της ζωής μου στηριγμένος στις δικές μου δυνάμεις και το πείσμα, αλλά και όσων ήθελαν πραγματικά να είναι κοντά μου.

Η ίδια ήταν πάντα δίπλα μου όταν οι άλλοι απομακρύνονταν διακριτικά αλλά με νόημα από κοντά μου για να μην τους γίνω βάρος και φόρτωμα, για τα υπόλοιπα χρόνια της δικής μου και δικής τους ζωής.

Η ίδια μου γνώρισε τη Ζάνα τη γυναίκα που με φροντίζει τα τελευταία 9 χρόνια της ζωής μου και ήταν πάντα από τους πρώτους ανθρώπους, που παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια της ζωής της έρχονταν με όποιο τρόπο μπορούσε, όσο δύσκολο και επίπονο και αν ήταν για την ίδια,  και το προσπαθούσε για να μου ευχηθεί σε γιορτές και γενέθλια από κοντά και να δηλώσει με την ίδια της τη παρουσία ότι ήθελε πραγματικά να είναι δίπλα μου.

Μέχρι και της 6 Δεκεμβρίου του 2022, ημέρα της ονομαστικής μου γιορτής, όπου την είδα για τελευταία φορά και αποχαιρετώντας την στο τέλος της βραδιάς της είπα: "Σε ευχαριστώ που ήρθες και θα τα ξανά πούμε". Και εκείνη μου απάντησε σαν από ένστικτο: "Ελπίζω αγόρι μου."

Δεν τα ξανά είπαμε ποτέ. Όμως όλα αυτά που έκανε για εμένα, δεν πρόκειται να τα ξεχάσω ποτέ!!!

Εύχομαι και προσεύχομαι για εσένα, τα λουλούδια του Παραδείσου, όπου είναι αναπαυμένο το κορμί και η ψυχή σου, να εξαλείψουν τους πόνους που είχες στη ζωή σου.

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ.