ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1970: ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ.

 Τέλη δεκαετίας 1970 στα Χανιά με τους κουμπάρους μου Μανώλη και Ιωάννα Γαροφαλάκη. Έχω γράψει πολλές φορές πως οι αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας, είναι από μόνο του ένα ξεχωριστό κομμάτι της ζωής μου - ίσως το καλύτερο που με συγκινεί πάντα πολύ.

Πέρασα πολύ όμορφα παιδικά χρόνια παρά την ταλαιπωρία των αλλεπάλληλων χειρουργικών επεμβάσεων τόσο με τους γονείς μου όσο και με τους φίλους των γονιών μου και πολύ περισσότερο με την οικογένεια και τους συγγενείς των κουμπάρων μας.

Τέλη  δεκαετίας 1970 λοιπόν ο πατέρας μου είχε την ιδιαίτερη τύχη και τιμή να παντρέψει τον Μανώλη και την Ιωάννα Γαροφαλάκη και τότε τηρούσαν ένα έθιμο ο κουμπάρος που πάντρευε το ζευγάρι να βαπτίσει και το πρώτο τους παιδί.

Ο πατέρας μου ήθελε να μας δώσει τη χαρά της μητέρας μου και εμένα, να βαπτίσουμε εμείς το πρώτο τους παιδί - τη μικρή και πολύ αγαπημένη μου Κατερίνα, η οποία τώρα έχει τη δική της οικογένεια.

Θυμάμαι κοιτάζοντας αυτή τη φωτογραφία με ξεχωριστό αλλά και συγκινητικό τρόπο, το πόσο ¨ζεστά¨ και ανθρώπινα με αγκάλιασε αυτή η οικογένεια από τη πρώτη κιόλας στιγμή που με γνώρισε. Τον παππού Ανδρέα, τη γιαγιά Κατερίνα, τη Ρούλα, τον Στέλιο, τη Φρόσω, τη Ζωή, και πολλούς άλλους που αυτή τη στιγμή συναισθηματικά φορτισμένος μου διαφεύγουν τα ονόματά τους.

Πραγματικά η Οικογένεια Γαροφαλάκη με αγκάλιασε όχι μόνο σαν παιδί κουμπαράκι όπως με έλεγαν χαρακτηριστικά αλλά και σαν ένα παιδί, ταλαιπωρημένο από την ίδια τη ζωή.

Και προσπάθησαν από τη πρώτη στιγμή να μου προσφέρουν όλες τις χαρές της παιδικής μου τότε ηλικίας. Εκείνη την εποχή λοιπόν και μη έχοντας ακόμη ξεκινήσει τις σχολικές μου υποχρεώσεις, φεύγαμε για Κρήτη μαζί με τον πατέρα μου τον Μάιο και γυρνούσαμε τον Σεπτέμβριο.

Μας φιλοξένησαν λοιπόν τα αγαπημένα μου κουμπαράκια στα Χανιά, σε ένα πραγματικά αξέχαστο για εμένα καλοκαίρι. Που δεν με πήγαν ο Μανώλης, η γιαγιά Κατίνα και ο Στέλιος με τα αυτοκίνητα και τις μηχανές. Στο Ακρωτήρι στους τάφους των Βενιζέλων, στα Φαλάσερνα για φρέσκο ψάρι, στην αξέχαστη Χρυσή ακτή για μπάνιο και αλλού σχεδόν σε όλο τον Νομό Χανίων. Παλαιόχωρα, παλιό λιμάνι, στο ιστορικό μνημείο (Πόρτα των Χανίων). Αξέχαστα μέρη, γεγονότα, καταστάσεις.

Όλες αυτές οι όμορφες μέρες και μήνες που έζησα κοντά σας, είναι ένα χρονικό σημείο της ζωής που θα ήθελα εάν μπορούσα να ξανά ζήσω.

Με το πέρασμα των χρόνων μπορεί να χαθήκαμε. Εσείς στα Χανιά - εγώ στην Αθήνα, θα θυμάμαι όμως πάντα με αγάπη και νοσταλγία τα όμορφα γεγονότα που έζησα κοντά σας. Μπορεί εγώ να μην αξιώθηκα από τον Θεό να αποκτήσω δικά μου παιδιά, αλλά απέκτησα και είμαι περήφανος για αυτό το πρώτο δικό μου πνευματικό παιδί τη Κατερίνα μου.

Θυμάμαι όταν δούλευα ακόμη στην τράπεζα στον Ιερόθεο και ήρθε υποτίθεται η βαφτιστήρα μου σαν απλή πελάτισσα να την εξυπηρετήσω λέγοντάς μου: "Νονέ, μπορείς να με εξυπηρετήσεις;" Τη συγκίνηση που ένιωσα για το μεγαλείο της καρδιάς και του χαρακτήρα της.

ΝΑ ΣΑΣ ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ - ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΑΣ - ΤΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΕΩΣ ΤΩΡΑ.