Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΘΕΛΕΙ ΟΛΟΥΣ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ - ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΓΙΑ ΕΧΤΕΣ.

 

Εσείς οι αρτιμελείς και με πλούσια σωματικά χαρίσματα κάντε  στην άκρη να περάσω εγώ με τα ελαττώματά μου.

Για κάποια δε από αυτά είμαι πολύ περήφανος, όπως την αναπηρία μου για παράδειγμα, την οποία τη <<παλεύω>> με πείσμα και θέληση για 50 και πλέον χρόνια.

Τι εννοώ για να είμαι ξεκάθαρος. Η ανθρωπιά και η κατανόηση είναι ένα ψυχικό χάρισμα που το αποκτάς ή το έχεις ή όχι με τη διαμόρφωση του χαρακτήρα σου.

Επίσης όταν κάνεις μία οποιαδήποτε δουλειά ή ασκείς κάποιο κοινωνικό λειτούργημα πρέπει να το αγαπάς και να το υπηρετείς πιστά. Διαφορετικά εάν δεν σε <<εκφράζει - κατεβαίνεις από το πλοίο>>, γιατί και κουράζεσαι και κουράζεις και τον κόσμο που εξυπηρετείς.

Πάω λοιπόν εχτές στην Εκκλησία της Παναγίτσας να κοινωνήσω στην Πετρούπολη και είναι γνωστή σε όλους σας βέβαια - όσοι με ξέρετε από κοντά - με διαβάζετε - και με ακολουθείτε στα social media πως μετακινούμε με αναπηρικό αμαξίδιο.

Πάω λοιπόν και στέκομαι ή μάλλον παρκάρω το αναπηρικό αμαξίδιο μπροστά στο πλάι  περιμένοντας την ώρα της Θείας Κοινωνίας.

Όπως ξέρετε οι ιερείς προτιμούν τον κόσμο από τα πλαϊνά και να αποχωρεί από τον κεντρικό διάδρομο. Αυτό είναι εφαρμόσιμο για όσους είναι όρθιοι. Όχι για εμένα που είμαι επάνω στο αναπηρικό αμαξίδιο. Καταλαβαίνεται πως είναι δύσκολο λόγω διαστάσεων του αναπηρικού αμαξιδίου, να περάσω από το πλάι και άρα περιμένω στο κεντρικό διάδρομο.

Την ώρα που βγαίνει ο πρώτος ιερέας με το δισκοπότηρο   και αν θέλει και διαβάσει αυτό το κείμενο, να κουβεντιάσουμε καλόπιστα μαζί και από κοντά - πάει η φίλη και εκ των συνοδών μου κ. Βάσια Λιανού γιατί εγώ πάντα με ονόματα μιλάω - γράφω και επιχειρηματολογώ και του λέει: <<Με συγχωρείτε μπορείτε να έρθετε να κοινωνήσετε τον κύριο με το αναπηρικό αμαξίδιο.>>

Δεν ξέρω εάν ήταν η κούραση ή του έφταιγε κάτι άλλο τις απαντά έντονα <<πες του να περιμένει>>. Δεν έρχεται ο ίδιος και στέλνει τον επί χρόνια εφημέριο του συγκεκριμένου Ι.Ν. πατέρα Γεώργιο, ο οποίος ήρθε αμέσως και με κοινώνησε, γιατί έπρεπε να φύγω - και να ανοίξει ο κεντρικός διάδρομος.

Αξιοσέβαστε ιερέα Ν.Α. άκου ή μάλλον διάβασε δύο λόγια καρδιάς και ψυχής.

Δεν μπορείς να θέλεις να είναι ο κεντρικός διάδρομος ανοιχτός για να αποχωρούν οι πιστοί και να βλέπεις το αναπηρικό αμαξίδιο και να μην έρχεσαι να με μεταλαμβάνεις για να μπορέσω να φύγω και να ανοίξει  ο διάδρομος.

Δεύτερο είμαι άνθρωπος με όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις και δεν είμαι χαρτοσακούλα να με γεμίσεις και να με πετάξεις στη γωνία όποτε εσύ θέλεις.

Και τρίτο το Άγιο δισκοπότηρο που εσύ είσαι ευλογημένος να κρατάς έχει μέσα το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας, που χύθηκε και ανήκει για όλους μας.

Δεν είναι ωραίο να λες σε μεγαλύτερο από εσένα ιερέα - πήγαινε να τον κοινωνήσεις - και να μην έρχεσαι ο ίδιος.

Και τέλος εάν είσαι κουρασμένος πάρε την άδειά σου να ξεκουραστείς, γιατί συμπεριφορές σαν τη δικιά σου, διώχνουν πιστούς από την Εκκλησία.