ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ.

 

Όποιος αγαπημένοι μου φίλοι από όλους εσάς που θα μου κάνετε την τιμή να διαβάσετε αυτό το κείμενο, μου πει ότι ένα άτομο όπως εγώ με κινητικές δυσκολίες και μόνιμη αναπηρία  δεν ζει την κάθε ημέρα του μέσα στην ανασφάλεια και τον φόβο θα δυσκολευτώ να τον πιστέψω.

Και αυτό είναι λογικό γιατί πολύ απλά από τη στιγμή που δεν είμαι σε θέση εγώ ο ίδιος παρά τη θέλησή μου να βοηθήσω τον εαυτό μου, αυτό αυτόματα σημαίνει ότι χρειάζομαι τη παρουσία κάποιων ανθρώπων δίπλα μου που να με βοηθούν και να ικανοποιούν τις όποιες καθημερινές μου ανάγκες.

Όλη αυτή η κατάσταση δημιουργεί και μία αγωνία προς εμένα για το απρόβλεπτο και ξαφνικό γεγονός της κάθε ημέρας, που μπορεί να συμβεί σε κάποιον από όλους αυτούς τους ανθρώπους που είναι κοντά μου.

Θα μου πείτε όλοι άνθρωποι είμαστε και τα πάντα μπορούν να συμβούν ανά πάσα ώρα και στιγμή. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας. Όμως εγώ θα πρέπει επίσης ανά πάσα ώρα και στιγμή να είμαι έτοιμος και να έχω πάντα μία δεύτερη εναλλακτική λύση στο μυαλό μου σχεδιασμένη, για να μπορέσω να υπάρχω αλλά  και συγχρόνως να καλύψω το κενό ημέρας - μήνα του ανθρώπου που έχει το πρόβλημα.

Ξέρετε αγαπημένοι μου φίλοι αυτό στη δική μου περίπτωση δεν είναι εύκολα εφικτό. Γιατί δεν βγαίνω συχνά έξω να έχω πολλούς φίλους ή γνωστούς για να μπορέσω να τους ζητήσω βοήθεια - και αυτοί να μπορέσουν ή και να θέλουν να μου τη προσφέρουν είτε με αμοιβή είτε και χωρίς.

Τους τελευταίους μήνες έχω σκεφτεί πολλές φορές να πάω να ζήσω μόνιμα πια σε έναν οίκο φροντίδας και να μην ζω όλη αυτή τι καθημερινή αγωνία του <<τι θα  γίνει>>.

Όλοι όσοι είναι κοντά μου, μου λένε ότι δεν μου αξίζει ακόμα μία τέτοια κατάληξη, γιατί είμαι λέει ανήσυχος - έξυπνος - και δημιουργικός άνθρωπος, χωρίς όμως να μου προτείνουν μία λύση - έστω κι έναν άνθρωπο με όνομα.

Η μόνιμη φράση παρηγοριάς που ακούγεται είναι: <<Έχει ο Θεός>>. Μα ο Θεός μας είναι για όλο τον κόσμο - δεν έχει και δεν πρέπει να έχει μόνο για εμένα.

Πλησιάζουν οι μέρες να φύγει για διακοπές η Ζάνα - η κυρία που με φροντίζει για Βουλγαρία και ακόμα είμαστε όλη η ομάδα των ανθρώπων που είναι ή που θα είναι δίπλα μου σε πρόβες και συζητήσεις για το πως θα καταφέρω να καλύψω την απουσία της.

Και εγώ αλλά και αυτοί που θα βοηθήσουν έχουμε την αγωνία μας, για το αν και πως θα τα καταφέρουμε, όσο και αν δεν το δείχνουμε όσο και αν δεν το λέμε.

Και μέσα σε όλα αυτά αναρωτιέμαι: Νίκος μήπως έχεις αρχίσει να γίνεσαι βάρος στους ανθρώπους που έχεις κοντά σου και πρέπει να αποχωρήσεις;

Θα δείξει αθόρυβα όπως λέει και μια γειτόνισσα και ήσυχα.

Αν όλα αυτά δεν είναι μια ζωή γεμάτη αγωνίες τότε τι είναι;