Αυτή η φωτογραφία φίλοι μου και αν είναι "γεμάτη" όμορφες και αξέχαστες αναμνήσεις. Στη βάφτιση του πρώτου μου πνευματικού παιδιού - της Κατερίνας Γαροφαλάκη στα τέλη της δεκαετίας 1970 στα Χανιά.
Όπου πρώτα πάντρεψε τους γονείς της (Μανώλη και Ιωάννα) ο πατέρας μου, και όπως ήταν έθιμο, εκείνα τα χρόνια εμείς βαφτίσαμε το πρώτο τους παιδί. Τη Κατερίνα μας.
Στη συγκεκριμένη φωτογραφία μας βλέπετε, στο στιγμιότυπο ακριβώς της βαφτίσεως όπου ο ιερέας μας "ενώνει" με το πνευματικό μας παιδί, μέσω ενός υφάσματος, το οποίο μετά το τέλος του μυστηρίου, προσφέρεται ως δώρο από τους νονούς στη μητέρα της νεοφώτιστης.
Η συγκίνηση βέβαια είναι μεγάλη, γιατί μετά από πολλά χρόνια για εμένα 4 και πλέον δεκαετίες που ξανά κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία, σκέφτομαι πως τώρα αυτό το κοριτσάκι το όμορφο η Κατερινούλα μας, έχει δημιουργήσει τη δική της οικογένεια και τα δικά της παιδιά. Έχει ακολουθήσει τη δική της επαγγελματική σταδιοδρομία στα Χανιά και εκτός του γεγονότος ότι είναι κούκλα, είναι και πολύ ευτυχισμένη. Και βέβαια χαίρομαι με τη χαρά της.
Μία ακόμα αφορμή και αιτία για τη συγκίνησή μου φίλοι μου είναι ότι στη φωτογραφία αυτή, μας βλέπω σε μια ευτυχισμένη στιγμή με την αείμνηστη μητέρα μου Αφροδίτη, να κρατάει τη βαφτιστήρα μας στα χέρια.
Πίσω ακριβώς στέκει ο πατέρας μου βέβαια ο οποίος κρατάει εμένα αγκαλιά και δεν φαίνεται αλλά όλοι μαζί είμασταν το ίδιο ευτυχισμένοι και καμαρώναμε.
"Κατερινούλα μου της δικής μου ψυχής και των δικών μου αναμνήσεων, μπορεί οι συνθήκες και οι καταστάσεις της ζωής να "ήρθαν" έτσι, που να μην επικοινωνούμε συχνά, εσύ στη Κρήτη, εγώ στην Αθήνα, αλλά η αγάπη μου και η περηφάνεια για σένα και την οικογένεια σου, είναι τόσο μεγάλη, που για εμένα σαν εσένα δεν υπάρχει άλλη. Και να ξέρεις πως πάντα χαίρομαι με τη χαρά σου.
ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ ΣΕ ΑΓΑΠΩ - Ο ΝΟΝΟΣ ΣΟΥ ΝΙΚΟΣ ΚΑΔΙΑΝΟΣ.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου