ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ: "ΤΡΩΤΟΣ - ΑΤΡΩΤΟΣ" - ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ. ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΣ.

Με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου αυτοβιογραφίας του θρυλικού Παναγιώτη Γιαννάκη, ενός μεγάλου αθλητή του Ελληνικού μπάσκετ που μας έκανε μαζί με τον Νίκο Γκάλη και τα άλλα παιδιά, να αγαπήσουμε αυτό το άθλημα, αντιγράφω από την εκπομπή του "Mega - ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΚΟΝΑ και τη κυρία Νίκη Λυμπράκη" τα σημαντικότερα σημεία συνέντευξης κατά τη γνώμη μου του Παναγιώτη Γιαννάκη. Και εύχομαι ολόψυχα σε όλους τους συντελεστές του βιβλίου - καλοτάξιδο.

Παναγιώτης Γιαννάκης: Στον αθλητισμό αισθάνεσαι τα πάντα. Εγώ πάντως μέσα από το μπάσκετ βελτιώθηκα πολύ. Και το συνιστώ σε όλους τους ανθρώπους αυτό. Είναι αλήθεια ότι είναι ένα βιβλίο που ξεκινάει από το να κλωτσάω τενεκεδάκια στο δρόμο, σαν ο επόμενος ποδοσφαιριστής. Η γειτονιά εκεί ήταν γεμάτη αλάνες. Είχα τα πάντα. Την αγάπη της μητέρας μου και του πατέρα μου και πέντε αδέρφια.

Ενώ για τη μητέρα του είπε πως η τελευταία συνέντευξη που της έγινε, ήταν στο Παγκόσμιο, που κερδίσαμε τους Αμερικάνους στην Ιαπωνία. Τότε τα κανάλια <<ψάχνανε>> να βρουν τους συγγενείς μας. Περίμεναν έξω από το σπίτι. Στην οδό Πάτμου. Εκεί που βγαίνει της <<βάζουν>> το μικρόφωνο στο στόμα. Της λένε κυρία Γιαννάκη αισθάνεστε περήφανη για τον γιο σας; Κορίτσι μου της λέει, η περηφάνεια είναι κακό πράγμα. Νιώθω μεγάλη χαρά για όλα τα παιδιά. Και νομίζω ότι αυτό τη χαρακτήριζε σαν άνθρωπο. Η οποία ήταν ένας άνθρωπος που ήθελε να βοηθήσει, να δώσει.

Το 1968-69 άρχισα να ξεκλέβω χρόνο. Και να πηγαίνω να βλέπω καταρχήν τη <<ΧΑΝΘ ΝΙΚΑΙΑΣ>>. Ήταν η πρώτη ομάδα που είδα να παίζει μπάσκετ. Μία Δευτέρα που ξέμεινα εκεί, από το ποδόσφαιρο που έπαιζα στην αλάνα που υπήρχε. Γιατί τότε ήταν σαν ανοιχτό γήπεδο, δεν υπήρχε κάτι άλλο. Και από πίσω είχε μία αλάνα με μπάλα και λίγο χώμα που βάζαμε δύο πέτρες, και παίζαμε ποδόσφαιρο. Ξέμεινα και είδα κάτι παιδιά να μαζεύονται, να ανάβουν φώτα και να παίζουν μπάσκετ. 

Η μητέρα μου χάρηκε το 1987 πάρα πολύ." 

Για τη φοβερή ομάδα του ΑΡΗ εκείνης της εποχής είπε: "Νομίζω ότι εκείνη η ομάδα, <<κατάφερε να τσιγκλήσει και το συναίσθημα των Ελλήνων>>. Είμασταν ο Νίκος, ο Παναγιώτης, ο Νίκος, ο Μιχάλης, ο Δημήτρης. Αυτό ήταν ένα θέμα το οποίο νομίζω, ότι απασχολούσε την Ελληνική νοοτροπία. Που συνήθως είχαμε πάντα προσόντα αλλά όπως λέει και το τραγούδι "δεν αλλάζαμε μπαλιές". Νομίζω εμείς, καταφέραμε να βάλουμε τον εγωισμό μας πιο κάτω και να μάθουμε να συνεργαζόμαστε. Και να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Πάντα υπήρχε ένα βουνό μπροστά. Μεταξύ της δικιάς μας ικανότητας, με τις ικανότητες των ξένων στο εξωτερικό. Το ίδιο συνέβαινε σε όλους τους τομείς. Θυμάμαι παλιά ότι οι άνθρωποι, θέλανε μόνο πράγματα από το εξωτερικό. Τα θεωρούσαν ότι αυτά ήταν τα καλύτερα. Ότι είμαστε "μικρή Χώρα - δεν μπορούμε". Υπήρχε όλη αυτή η ανασφάλεια του Έλληνα. Και νομίζω ότι σε συνδυασμό με τις νίκες που κάναμε κάθε Πέμπτη με τον ΑΡΗ, που ήταν η αρχή. Ήρθε η πολύ μεγάλη επιτυχία της Εθνικής που πάλι εμείς που παίζαμε στον ΑΡΗ, είχαμε αρκετά μεγάλη συμμετοχή, με τα υπόλοιπα παιδιά φυσικά. Και έτσι όλο αυτό, έγινε η εβδομαδιαία συντροφιά του Έλληνα. Και να του τονίζει κάθε φορά ότι και εσύ μπορείς. Και νομίζω ότι αυτό του έδινε μία ανάταση να "πάει την επόμενη μέρα στις δράσεις του" και να <<σπρώξει>> τον εαυτό του για κάτι πιο καλό. Αυτή είναι η πραγματική προσπάθεια για τον πρωταθλητισμό. Να έχεις ανταγωνισμό μόνο με τον εαυτό σου."

Για τη σχέση του με τον Νίκο Γκάλη είπε: "Νομίζω την απάντηση τη δίνει η συνεργασία μας. Την απάντηση τη δίνουν αυτά που καταφέραμε, να δημιουργήσουμε, στους ανθρώπους που αγαπάνε τον αθλητισμό, και που θεωρούν ότι είναι μέρος της προόδου μας. Γιατί ο τρόπος που σου μιλάει κάποιος, ο τρόπος που παίζει κάποιος, ο τρόπος που είναι αντίπαλός σου, όλα αυτά συνεισφέρουν σε κάποιον άνθρωπο, να εξελιχθεί. Γιατί νομίζω ότι αυτό είναι. Ο "Νικ" ήταν διαφορετικός άνθρωπος από εμένα όπως και εγώ ήμουν διαφορετικός από εκείνον. Στο τέλος τι κάναμε; Μπήκαμε στο γήπεδο και καταφέραμε να κάνουμε κάτι, το οποίο είναι σπάνιο σε όλον το Κόσμο. Να δημιουργήσουμε μια ομάδα, που να είναι ομάδα όλων των Ελλήνων. Και μπορώ να πω και πολλών ανθρώπων στο εξωτερικό."

Για το θρίαμβο της Εθνικής το 1987 είπε: "Εάν δεν γίνονταν αυτό πιστεύω πως ίσως να μην βρισκόμουν σε αυτή τη θέση. Και νομίζω ότι αυτό λείπει ακόμα και σήμερα. Ένας "Κρίθαρης".

Ενώ για το τέλος της αθλητικής του καριέρας είπε: "Είχα κουραστεί. Σωματικά. Αισθανόμουν πολύ κουρασμένος. Παίζοντας στην Εθνική, είδα ότι δεν θα μπορούσα την επόμενη χρονιά για να συνεχίσω. Και έτσι αποφάσισα να πω στα παιδιά πρώτα (συμπαίχτες) ότι θα σταματήσω. Ήταν μία ιδιαίτερη στιγμή για εμένα.

Όπως και να έχει δικέ μας μυθικέ Παναγιώτη Γιαννάκη, που εσύ και οι συμπαίχτες σου είτε με τον ΑΡΗ είτε με την ΕΘΝΙΚΗ - γιατί μας ένωσες όλους μαζί, ανεξάρτητα από ομαδικές προτιμήσεις, μας κάνατε να αγαπήσουμε το μπάσκετ, και μας μάθατε να αγωνιζόμαστε για να  πετύχουμε τους στόχους μας.

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΛΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!