ΠΑΝΤΑ ΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ Η ΚΡΗΤΗ.

1972-73 φίλοι μου τραβηγμένη η φωτογραφία στο Μόναχο Γερμανίας και συγκεκριμένα στο κέντρο "ΚΡΗΤΗ", που λειτουργούσε υπό τη διεύθυνση του πατέρα μου Νίκου Καδιανού.

Εχτές ψάχνοντας πάλι το φωτογραφικό του αρχείο βρήκα αυτή τη φωτογραφία η οποία με πηγαίνει νοερά πολλές δεκαετίες πίσω, εκεί όπου όπως έχω γράψει πολλές φορές σε κείμενα μου το μεράκι και  η αγάπη για τη πατρίδα του τη Κρήτη, δεν μπορούσε να μείνει ανεκπλήρωτο.

Παρότι λοιπόν φίλοι μου έφυγε από την Ελλάδα για ένα καλύτερο οικονομικά μέλλον το 1960-61 και αποφάσισε να πάει ως  εργάτης με συμβάσεις έργου στη Γερμανία, ο νους του και τα θέλω της ψυχής του ακόμη, ήταν να δημιουργήσει ένα "πολιτιστικό στέκι" για τη μεγάλη του αγάπη τη Κρήτη του και Κρήτη μας.

Γνωρίζοντας  πολύ καλά ότι η Γερμανία ως Χώρα εκείνα τα χρόνια ήταν πόλος εργασιακής έλξης για πολλούς Έλληνες ομογενείς, αποφασίζει το καλοκαίρι του 1965 να ενοικιάσει στο Μόναχο το συγκεκριμένο μαγαζί και να το μετατρέψει σε Κρητικό κέντρο διασκεδάσεως. 

Φέρνοντας κατόπιν προσκλήσεως Κρήτες καλλιτέχνες, η οποίοι έπαιζαν στο συγκεκριμένο μαγαζί από έναν ως έξι μήνες και αυτό γιατί πολύ απλά ο ίδιος ήθελε να δώσει την ευκαιρία στους ομογενείς συμπατριώτες μας να ακούσουν αλλά και να γνωρίσουν από κοντά όσο περισσότερους μπορούσε Κρήτες καλλιτέχνες.

Σε αυτό το μαγαζί εμφανίστηκαν πολλοί Κρήτες καλλιτέχνες μεγάλα ονόματα της εποχής εκείνης, όπου δυστυχώς για εμένα λόγω της βρεφικής μου τότε ηλικίας δεν είναι δυνατόν να τα θυμάμαι και δεν έτυχε ποτέ να μου τα διηγηθεί όλα.

Μου ανέφερε μόνο τρία ονόματα - έτσι ενδεικτικά σε μία μεταξύ μας πολλά χρόνια αργότερα συζήτηση. Των σπουδαίων και αθάνατων δημιουργών: Γιώργου Καλομοίρη, Θανάση Σκορδαλού και Μανώλη Καρπουζάκη.

Το μαγαζί του αυτό με το όνομα "Κρήτη" έγινε τόσο γνωστό και αγαπήθηκε από τους ομογενείς συμπατριώτες, όπου η αγάπη τους αυτή τον ανάγκασε να το λειτουργεί όλη την εβδομάδα, και μέσα σε αυτό το μαγαζί γνώρισε και τον αείμνηστο Παύλο Μπακογιάννη, διευθυντή τότε του Ελληνικού Προγράμματος της  Deutsche Welle (DW), ο οποίος του πρότεινε να αναλάβει τη παραγωγή και επιμέλεια μιας ραδιοφωνικής εκπομπής. Πράγμα το οποίο και έπραξε.

Αυτή ήταν και η αφορμή να ξανά ξεκινήσει να ασχολείται με το λαούτο, που προσωρινά είχε σταματήσει, αφού η βασική του δουλειά ως οδηγός φορτηγών μεταφορών και τα συνεχόμενα ταξίδια του σε άλλες Χώρες δεν του άφηναν τον απαιτούμενο για μουσική μελέτη χρόνο.

Από το 1965  όμως και μετά που σταμάτησε, και ασχολήθηκε με το συγκεκριμένο μαγαζί και τη Γερμανική Ραδιοφωνία, μελετούσε συστηματικά και δεν το ξανά άφησε το λαούτο ποτέ από τα χέρια του.

Στη συγκεκριμένη φωτογραφία διακρίνετε τον αείμνηστο μεγάλο λυράρη και δάσκαλο από το Σπήλι Θανάση Σκορδαλό, όπου επίσης με τον αείμνηστο μεγάλο λυράρη από το Ζαρό Μανώλη Καρπουζάκη, έπαιξαν μαζί, τους τελευταίους μήνες πριν ο πατέρας μου κλείσει το κέντρο και γυρίσει μόνιμα πια στην Ελλάδα, από όπου δεν ξανάφυγε ποτέ.

Πρώτο λαούτο αριστερά του Σκορδαλού είναι ο Δημήτρης ο Φουκάκης, το δεύτερο λαούτο δυστυχώς δεν το γνωρίζω.

ΠΑΝΤΑ ΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ Η ΚΡΗΤΗ!!!