ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΝΟ ΜΟΥ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΚΑΔΙΑΝΑΚΗ - ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΟΜΟΡΦΗΣ ΕΦΗΒΙΚΗΣ ΖΩΗΣ.

 

Αγαπημένοι μου φίλοι - μοναδική μου συντροφιά και ασχολία πλέον μέσα από έναν υπολογιστή, αφού αυτό είναι το μόνο που μπορώ να κάνω.

Αυτή η φωτογραφία που θα δείτε, όσοι μου κάνετε τη τιμή, να διαβάσετε αυτό το άρθρο των εφηβικών μου αναμνήσεων, είναι μαζί με τον νονό - και άρα πνευματικό μου πατέρα - οπότε καταλαβαίνετε τη συγκίνησή μου αυτή τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο - Δημοσθένη Καδιανάκη, και αδελφό του αείμνηστου πατέρα μου Νίκου.

Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980, στο Κρητικό τότε κέντρο "ΑΓΡΙΜΙΑ" στη πλατεία Βάθη. Στο γλέντι του γάμου της ξαδέρφης μου Μαρίας Χαιρέτη.

Και πραγματικά με μεγάλη συγκίνηση τα αφηγούμαι σήμερα όλα αυτά σε εσάς, γιατί αυτή είναι από τις λίγες προσωπικές μου φωτογραφίες, που έχω σταθεί όρθιος με τη βοήθεια του νονού μου βέβαια, για να φωτογραφηθούμε μαζί.

Και ποιος έφηβος στην ηλικία μου τότε δεν θα ήθελε να στέκει για πάντα όρθιος;

Όνειρο ζωής. Ασχέτως πως ο "μαυροπίνακας" της δικής μου ζωής "ζωγράφισε ή και έγραψε άλλα σχέδια ή και πράγματα".

Και έτσι όπως είναι τα πράγματα όμως, εύχομαι να είμαστε όλοι καλά, και να ζούμε ή και να αναπολούμε πάντα τις καλές οικογενειακές μας αναμνήσεις. Σαν τη συγκεκριμένη με τον νονό μου τον Δημοσθένη.

"Νονέ μου θέλω να ξέρεις μέσα από αυτό το κείμενο καρδιάς, που σίγουρα κάποιο από τα παιδιά σου θα σου διαβάσει, πως πάντα σε αγαπώ και πάντα σε σκέπτομαι. Άσχετα αν η απόσταση διαμονής Αθήνα - Κρήτη και η εξέλιξη στην υγεία και των δύο μας, δεν μας επιτρέπει να βρεθούμε από κοντά. Μετά τον θάνατο του πατέρα μου και αδερφούς σου Νίκου, μαζί με τη θεία Ελευθερία από τις Σέρρες, είστε οι μόνοι που αργά αλλά σταθερά από τα αδέρφια του πατέρα μου επικοινωνούμε μαζί. Και έτσι και εγώ ξεφεύγω νοερά από την αίσθηση της μοναχικής ζωής και νιώθω ότι ανήκω σε μια Οικογένεια. Θα σε αγαπώ για πάντα!!!"