ΣΤΕΛΙΟ ΜΠΙΚΑΚΗ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ - ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ - ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ!!!

 

Εχτές αγαπημένοι μου φίλοι σε μία από τις περιπλανήσεις μου στο διαδίκτυο έζησα μία από τις πιο συγκινητικές μου στιγμές, καθώς είδα ένα video αναρτημένο πριν τρία χρόνια - συνέντευξη του αγαπημένου μας καλλιτέχνη Στέλιου Μπικάκη, στην εκπομπή "Κρητογραφία" του Γιώργου Κυπριωτάκη, όπου αναφέρεται στη μουσική του διαδρομή.

Η συνέντευξή του είναι αναρτημένη σε δύο μέρη (Α & Β). Στο Α μέρος και συγκεκριμένα από το 28ο λεπτό του video και μετά, που θα παρακολουθήσετε ολόκληρο στο τέλος αυτού του κειμένου, κάνει αναφορά στους προγενέστερους από τον ίδιο καλλιτέχνες που τον επηρέασαν στη μουσική του πορεία.

Μεταξύ άλλων είπε: "Οι μουσικοί που <<στιγμάτισαν>> τη ζωή μου είναι, γιατί δεν το τονίσαμε συγκεκριμένα και πρέπει να το πω. 

Νίκος Μανιάς πατέρας μου, Γιάννης Μαρκογιαννάκης πατέρας μου, Κώστας Μουντάκης πατέρας μου. Πατέρες της Μουσικής αλλά πόσο πολύ <<δέθηκα>> μαζί τους. που ήταν και μέρα - νύχτα στο μαγαζί μας. Στα πόδια μας. Γιάννης Γιοκαρίνης. Έτσι;

Μετά συνεργάστηκα και με τους υπόλοιπους. Ξέχασα να αναφέρω τον μεγάλο Γιάννη Ξυλούρη. Συνεργαστήκαμε σε ορισμένα γλέντια και στην Αμερική μαζί.

Είναι πολλοί λαουτιέρηδες αλλά δεν έτυχε όμως να τους γνωρίσω καλά.

Όπως, τι να πούμε για τον Νίκο τον Καδιανό. Και να πω ένα μεγάλο - μεγάλο ευχαριστώ και στον Νίκο το γιο του, που ποτέ δεν με έχει αφήσει μόνο, ξέρει αυτός".

Και εγώ όμως αγαπημένοι μου φίλοι σαν γιος του Νίκου του Καδιανού και προσωπικός φίλου του αγαπημένου μου Στέλιου Μπικάκη, έχω να θυμηθώ με συγκίνηση πραγματικά πως στο "μουσικό τέλος" του αείμνηστου πατέρα μου από το 1995 έως το 1997, όπου έφυγε από τη ζωή, όταν σταμάτησε για λόγους υγείας, τις εμφανίσεις του στα Κρητικά κέντρα, ο Στέλιος ο Μπικάκης, ήταν από τους ελάχιστους εκείνους καλλιτέχνες που έπαιρναν ένα τηλέφωνο στο σπίτι μας, για να ρωτήσει τι κάνει  και πως είναι ο δάσκαλος και βέβαια να μιλήσει μαζί του.

Έχει τεράστια διαφορά κατά τη προσωπική μου άποψη και γνώμη, τον οποιονδήποτε καλλιτέχνη, να τον θυμούνται οι συνάδερφοί του, όταν για αυτόν έχουν <<σβήσει τα φώτα της Σκηνής>>. Και ο Στέλιος ο Μπικάκης ήταν πάντα ένας από αυτούς για τον πατέρα μου.

Και για αυτό όσο ζω, θα τον ευγνωμονώ για τη χαρά που του έδινε με το ενδιαφέρον του.

Και ο ίδιος ο πατέρας μου έλεγε τα καλύτερα για τον Στέλιο, γιατί πίστευε στο ταλέντο του, και θεωρούσε ότι θα κάνει μεγάλη καριέρα, όπως και έγινε.

Δύο χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα μου - 25 Δεκεμβρίου 1999 συνάντησα για πρώτη φορά τον Στέλιο Μπικάκη, στο "Κρητικό Κονάκι" των αδερφών Σταυρακάκη τότε, όπου εμφανιζόταν μαζί με τον Γιάννη τον Σεισάκη και τον Τίμο τον Βροντάκη στα λαούτα.

Και από εκεί και μετά μας "δένει" μία φιλία και ένας σεβασμός μεταξύ μας, που όσο ζω σε αυτή τη Γη, δεν θα <<σβήσει>> ποτέ.

ΣΕ ΑΓΑΠΩ - ΣΕ ΣΕΒΟΜΑΙ - ΚΑΙ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ!!!