Μετά τα χρόνια της ζωής που περνάνε χωρίς επιστροφή φίλοι μου, πολλοί σκεπτόμαστε τα αισθήματα της ζωής.
Βαριά λόγια που είπαμε ή που μας είπαν και τη πίκρα που νιώσαμε για αυτά τη στιγμή που ειπώθηκαν.
Τα αντίο που είπαμε σε ανθρώπους δικούς μας είτε γιατί έφυγαν από τη ζωή είτε γιατί απομακρύνθηκαν από κοντά μας. Πολύ νωρίς και βιαστικά.
Τις πικρές αλήθειες που είπαμε ή που μας είπαμε, όπως για παράδειγμα το ανάπηρος - και σακάτης - στη περίπτωσή μου που όλοι οι φίλοι μου γνωρίζετε. Πικρή και σκληρή αλήθεια, μα αλήθεια.
Και τα μεγάλα ψέματα που επίσης από ανάγκη είπαμε ή μας είπαν και τις καταστάσεις που ανεχτήκαμε ή μας ανέχτηκαν καθώς και οι άνθρωποι που έζησαν μέσα σε αυτές. Μαζί μας.
Αλλά έτσι είναι η Ζωή. Αυτά είναι τα αισθήματα που μας προκαλεί. Και έτσι συνεχίζουμε να ζούμε.
Το κάθε αίσθημα είναι και ένα βαρύ φορτίο στη πλάτη, το θέμα είναι η ψυχή μας και η πλάτη μας, πόσο βάρος θα αντέξουν;

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου