ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ.

 

Πραγματικά συγκινούμαι φίλοι μου, όταν μετά από τόσα χρόνια που έχει πεθάνει ο πατέρας μου (Σεπτέμβριος 1997), φίλοι του και γιατί όχι θαυμαστές που είχαν τη τύχη να γλεντήσουν μαζί, αλλά και νεότερα παιδιά που ασχολούνται και μελετούν τη Κρητική μουσική μας παράδοση, μου στέλνουν φωτογραφίες από τις εμφανίσεις του, με διάφορα μουσικά σχήματα σε Αθήνα και Κρήτη. Οι φωτογραφίες αυτές είναι τόσο για το προσωπικό μου αρχείο, κάτι σαν <<ιερά κειμήλια>> αλλά και υποχρέωση και χαρά να τις μοιραστώ μαζί με όλους εσάς τους φίλους μου και φίλους του, συνοδευόμενες πάντα από ένα μικρό ερασιτεχνικό κείμενο, αναμνήσεων και περιγραφών. Έχω γράψει πολλές φορές ότι δεν είμαι και δεν επιδιώκω να γίνω ούτε δημοσιογράφος αλλά ούτε και λογογράφος. Είμαι απλά και μόνο ο γιος ενός μεγάλου κατά τα δικά σας λεγόμενα λαουτιέρη, που ζω και αφηγούμαι τις αναμνήσεις μιας όμορφης ζωής κοντά πάντα στον πατέρα μου, και τις χιλιάδες εμπειρίες που έζησα, από τις συνεργασίες του με τεράστιες προσωπικότητες της Κρητικής μουσικής παράδοσης. Τη συγκεκριμένη φωτογραφία μου την έστειλε ο καλός μου φίλος και μεγάλος υποστηρικτής της Κρητικής Παράδοσης Γρηγόρης Αλυσσανδράκης, ο οποίος είναι από τους λίγους ανθρώπους εκείνους, που με προέτρεψαν να γράψω αυτές τις ιστορίες που έζησα κοντά στον πατέρα μου και να τις αφήσω σαν αρχείο μελέτης και συλλογής πληροφοριών για τις επόμενες γενιές. Πάμε πίσω λοιπόν στη δεκαετία του 1970 όταν είχε τη τύχη και τη τιμή να συνεργαστεί με ένα εκπληκτικό μουσικό σχήμα στο μαγαζί τότε του αείμνηστου σήμερα Νίκου Σωπασή (ΜΙΤΟΣ) μαζί με τους αριστερά όπως βλέπετε τη φωτογραφία Νίκο Αλεφαντινό στο λαούτο επίσης για τη καλλιτεχνική προσφορά του οποίου, ό,τι και αν πει και αν γράψει κανείς είναι πάρα πολύ μικρό, και ίσως δεν μπορώ να βρω τις κατάλληλες λέξεις, για να αποδώσω σωστά και ακριβοδίκαια τη καλλιτεχνική του αξία. Δίπλα στον Νίκο Αλεφαντινό είναι ο αείμνηστος Νίκος Σωπασής, με τον οποίο ο πατέρας μου συνεργάστηκε πολλές φορές - εμφανίστηκαν μαζί σε Κρητικά κέντρα Κρήτης και Αθήνας, και ηχογράφησαν επίσης μαζί και έναν δίσκο. Μάλιστα σε μία από τις μεταξύ μας συζητήσεις λίγο πριν πεθάνει, ο πατέρας μου, είπε πως θεωρούσε πολύ τυχερό τον εαυτό του, που συνεργάστηκε με τον Νίκο Σωπασή, τόσο σαν μουσικό όσο και σαν προσωπικότητα, και τον ξεχώριζε πάντα τόσο για την αγάπη που έδειχνε επάνω στο πάλκο για τους συναδέλφους του όσο και για την επικοινωνία που είχε με τον κόσμο, μέσα στο εκάστοτε κέντρο όπου εμφανιζόταν. Δίπλα από τον Νίκο Σωπασή κάθεται Βασίλης Μιχαλάκης. Καταλαβαίνετε λοιπόν φίλοι μου πως με ένα τόσο εντυπωσιακά δυνατό μουσικό σχήμα, δεν μπορούσε παρά την εποχή εκείνη, όπου τα κέντρα ήταν ανοιχτά όλες τις ημέρες της εβδομάδες, να μην γίνεται χαμός από τη κοσμοσυρροή, και τα γλέντια, και οι αναμνήσεις να είναι αξέχαστες για εμάς τους μεγαλύτερους ηλικιακά και τυχερούς βέβαια.