100 ΧΡΟΝΙΑ ΘΡΥΛΟΣ - ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΕ ΜΑΣ!!!

 

Εχτές αγαπημένοι μου φίλοι, μου δόθηκε η ευκαιρία για πρώτη στη ζωή μου, και πάντα με τη γνωστή παρέα μου, να βρεθώ στο στάδιο “ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ”, ακριβώς την επετειακή ημέρα, συμπλήρωσης 100 χρόνων, από την ίδρυση (10 Μαρτίου 1925), του ιστορικότερου ποδοσφαιρικού συλλόγου στη Χώρα μας με τους περισσότερους τίτλους αλλά και τα εκατομμύρια των οπαδών (οργανωμένων ή μη σε όλο τον Κόσμο). 

Τίποτα μα τίποτα δεν ήταν προσχεδιασμένο και η ιδέα της παρουσίας μας  στο Καραϊσκάκη ήταν του φίλου μου Αντώνη Λυκουρίνου. Τα απρόοπτα είναι όπως λέμε όλοι και τα καλύτερα γεγονότα και καταστάσεις. Η χαρά μου βέβαια όπως πάντα μεγάλη, γιατί αυτή τη φορά είχα τη τύχη και τη τιμή, να βρεθώ κοντά όπως προ είπαμε στην ιστορικότερη ομάδα της Χώρας και μοναδική Ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα, κάτοχο ευρωπαϊκού τίτλου Conference L. (βράδυ της Τετάρτης (29/5/2024 στο γήπεδο της Ν. Φιλαδέλφειας). 

Δεν ξέρω τι και που πιστεύετε ποδοσφαιρικά φίλοι μου, αλλά για εμένα και κατά τη ταπεινή μου γνώμη, όποια ομάδα ποδοσφαιρικά καταφέρει σε συλλογικό επίπεδο και κάνει τη Χώρα μας - πρωταθλήτρια και κάτοχο ευρωπαϊκού τίτλου είναι και θα είναι για πάντα στη καρδιά μου. Και αυτή η ομάδα λέγεται Ολυμπιακός. 

Μετά από μία υπέροχη ξενάγηση αλλά και εξυπηρέτηση των υπαλλήλων του “RED STORE”, όπου με βλέπετε με το καπελάκι το ερυθρόλευκο, να καμαρώνω και να χαίρομαι ολόψυχα τις στιγμές, που έζησα, σημαντικότερη συγκινητική στιγμή για εμένα, αλλά και για όλο τον κόσμο φαντάζομαι, όταν βρίσκεται στο Καραϊσκάκη, είναι το μνημείο των είκοσι ενός θυμάτων της θύρας 7, όπου εκείνη την αλησμόνητη αποφράδα ημέρα (8-2-81 στο ντέρμπι Ολυμπιακός -ΑΕΚ 6-0), πανηγυρίζοντας για την ομάδα που αγαπούσαν, έχασαν τη ζωή τους, μαζί με μία φίλαθλο της ΑΕΚ.

 Πόσα σπίτια, πόσες οικογένειες και πόσες ψυχές δεν έκλαψαν και δεν ράγισαν στο άκουσμα αυτής της Εθνικής τραγωδίας, που μας πόνεσε όλους. 

Ξέρετε το  ποδόσφαιρο σαν άθλημα, από μόνο του προσφέρει ή πρέπει να προσφέρει μόνο χαρές, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις προκαλεί μεγάλο πόνο. 

Αιωνία η μνήμη λοιπόν στα εικοσιένα θύματα. Και βέβαια θα απαιτείται πάντα από όλους εμάς σεβασμός στις ψυχές όλων αυτών των παιδιών, όπου και αν βρίσκονται στον ουρανό, συνεχίζουν να αγαπούν τον Ολυμπιακό τους και είναι περήφανοι, τόσο για τις επιτυχίες του όσο και για τα χρόνια αθλητικής του δραστηριότητας.