ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ!

 

Αυτές τις Άγιες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας που διανύουμε αγαπημένοι μου φίλοι, το μυαλό όλων εμάς των μεγαλύτερων σε ηλικία, "φέρνει" εικόνες  από το παρελθόν όταν είμασταν και εμείς παιδιά, και περιμέναμε να γιορτάσουμε με τις οικογένειές μας το Πάσχα. Μία από τις μεγαλύτερες γιορτές του Χριστιανισμού. Περιμένοντας όπως πάντα τη κορύφωση του θείου δράματος με την Ανάσταση.

Μια από τις αγαπημένες συνήθειες λοιπών εκείνων  των ημερών, ήταν μαζί με την αείμνηστη μητέρα μου, να ζυμώνουμε κουλούρια, τις πρώτες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας, για να <<μυρίσει>> όπως έλεγε η μητέρα μου, ένα όμορφο σπιτικό γλυκό.

Μάλιστα για να με απασχολήσει, και για να με κάνει να αισθανθώ πιο δημιουργικός, είχε πάρει και ένα <<εργαλείο>> κουζίνας με το οποίο έκοβες τη ζύμη σε διάφορα σχήματα, μεταξύ των οποίων αστέρι, κύκλο, κλπ.

Για να φτιάξω υποτίθεται της δικής μου κατασκευής παιδικά κουλούρια, και να καμαρώσω και εγώ τα δικά μου δημιουργήματα, αλλά και να τα "βουτήξω" βέβαια  στα ανάλογα ροφήματα, γάλα ή καφέ.

Με χαρά βλέπω λοιπόν ότι αυτές οι παραδόσεις συνεχίζονται ακόμη και σήμερα, κυρίως από τους μεγαλύτερους ηλικιακά ανθρώπους. Και κάπως έτσι νιώθουμε, τη "ζεστασιά και το νόημα" των ημερών αυτών, πέρα από τη φυσική μας παρουσία στους εκκλησιαστικούς ναούς.

Διότι διαφορετικά χρόνο με τον χρόνο, όλα τείνουν να χάσουν τη σημασία τους. Ακόμα και η ίδια μας η πίστη κλονίζεται πολλές φορές. Καμιά φορά μπορεί να μετανιώσουμε, για πράγματα που έχουμε κάνει, αλλά τη στιγμή που τα κάναμε ή μας τα έκαναν, μας επιβλήθηκε ο θυμός "και το Ταγκαλάκη", και βάλαμε τον θυμό μας  πάνω από τη ψυχική μας πίστη και αφοσίωση. Σε αυτό όμως δεν φταίμε μόνο εμείς, φταίνε και οι άνθρωποι που εκπροσωπούν τα δόγματα, είτε χριστιανικά είτε άλλα. Όταν είναι τόσο πολύ τυπολάτρες. Διότι η θρησκεία μας τι είναι; Η ελευθερία του πνεύματος και η ανάπαυση της ψυχής μας.