ΕΝΑ ΣΑΒΒΑΤΟ ΠΡΩΙ - ΜΙΑ ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ ΦΙΛΙΑ.

 Στα 55 χρόνια της ζωής με τις όποιες δοκιμασίες πέρασαν μαζί με τους γονείς μου πολλοί άνθρωποι - φίλοι από δίπλα μου. Άλλοι έμειναν για πάντα και άλλοι είχαν σύντομο σαν αστραπή πέρασμα από τη ζωή μου.

Ένας από αυτούς τους παντοτινούς φίλους είναι και ο κύριος που βλέπετε στη φωτογραφία. Ο Γιώργος Τζανετής. Με τον Γιώργο γνωριστήκαμε το απόγευμα της 24ης Μαρτίου του 2006. Κάπου στον Πειραιά. Όταν επαγγελματίας ταξιτζής, εργαζόμενος σε "ράδιο -ταξί", ήρθε να με επιβιβάσει κούρσα.

Θυμάμαι είχα ένα πρόβλημα τότε. Επειδή έπιανα τη πόρτα του  συνοδηγού, για να σηκωθώ από το αναπηρικό αμαξίδιο και να επιβιβαστώ στο ταξί, πολλοί συνάδελφοί του αντιδρούσαν και δεν "έπαιρναν τη κούρσα".

Όταν το απόγευμα εκείνο λοιπόν ήρθε ο Γιώργος στον Πειραιά, πρόθυμος όχι μόνο να πιάσω τη πόρτα του συνοδηγού αλλά και να με βοηθήσει να σηκωθώ από το αναπηρικό αμαξίδιο, διέκρινα μία καλοσύνη και έναν εύθυμο χαρακτήρα ανθρώπου, που με ώθησαν να πιάσω κουβέντα αμέσως μαζί του.  

Βλέπετε σε εμάς τους Αμέα, οι γνωριμίες ανθρώπων με προθυμία για βοήθεια είναι ελάχιστες.

Ευκαιρίας δοθείσης λοιπόν έπιασα κουβέντα μαζί του και ζήτησα τη βοήθειά του. Από εκείνη την ημέρα και μετά μας <<έδεσε>> μία παντοτινή και σπάνια φιλία.

Μαζί ως συνοδός μου γυρίσαμε με αυτοκίνητο - ταξί - συγκοινωνίες σχεδόν όλη την Αττική και όχι μόνο. Τα απρόοπτα περιστατικά αμέτρητα. Τα κοινά μας σημεία πολλά. Το χιούμορ και το γέλιο για παράδειγμα.                 

Έφυγε ως συνταξιούχος και ζει τώρα πια στη Κρήτη μας. Ήρθε για προσωπικές του δουλειές  στην Αθήνα σήμερα το πρωί. Και όμως δεν με ξέχασε και έκανε τα πάντα να έρθει να με δει. Να ξανά θυμηθούμε και να ξανά γελάσουμε με τα όσα περάσαμε μαζί. Και δεν είναι και λίγα αυτά που περάσαμε, και αξέχαστα συγχρόνως.

Για παράδειγμα 6 Δεκεμβρίου του 2009, το πρωί 5 η ώρα, πήγαμε μαζί Πειραιά στο Λιμάνι, να υποδεχτώ συγγενικό μου πρόσωπο. Έκανε τόση  παγωνιά που δεν μπόρεσα να πιάσω τη πόρτα του συνοδηγού, στη προσπάθειά μου να επιβιβαστώ στο αυτοκίνητο του.

Μου γλιστράει το χέρι από τη πόρτα, όμως το καρότσι, έχει μετακινηθεί ελαφρώς από πίσω μου, με αποτέλεσμα να κάτσω πιο έξω στο καρότσι και να με πάρει ο κατήφορος.

Αρχίζει λοιπόν το καρότσι να τρέχει, βάζω τα πόδια μου επάνω στις πατιέρες αλλά δεν θέλω να βάλω φρένα στις ρόδες, διότι με την αυξανόμενη ταχύτητα, θα πετάγονταν το κορμί μου μπροστά και θα χτυπούσα.

Τρέχω εγώ μπροστά. Τρέχει ο Γιώργος από πίσω και φωνάζει τρομαγμένος: "Ρε συ, ρε σταμάτα το καρότσι, ρε έλα εδώ, Παναγιά μου θα σκοτωθεί".

Ούτε εγώ μπορώ να σταματήσω ούτε ο Γιώργος να τρέξει περισσότερο. Για καλή μου τύχη περνούν από το αντίθετο ρεύμα του δρόμου - δυο παλικάρια και τους φωνάζει ο Γιώργος: <<Σας παρακαλώ μου πιάνετε το κύριο που τρέχει με το καροτσάκι>>.

Σαστισμένα τα παλικαράκια από το θέαμα έτρεξαν και με έπιασαν, που ο Θεός να τα έχει καλά και έτσι σώθηκα και δεν τραυματίστηκα.

Αυτή φίλοι μου είναι μία από τις κοινές μας περιπέτειες. Γιώργο καλέ μου φίλε. Σε ευχαριστώ που ήρθες πρώτα και πάνω από όλα, και εύχομαι πάντα ό,τι και αν κάνεις στη ζωή σου να είσαι ευτυχισμένος. Γιατί το αξίζεις φίλε.