ΟΛΟΙ ΜΕ ΛΕΝΕ ΔΙΠΛΩΜΑΤΗ ΑΛΛΑ...

 Κανείς φίλοι μου όμως δεν υπολογίζει ότι μετά από 55 χρόνια αναπηρικής ζωής και προσωπικού Γολγοθά, όπου χρειάζεσαι πάντα ανθρώπους δίπλα σου για να μπορείς να ικανοποίησης τις καθημερινές σου ανάγκες, τι υποχωρήσεις πρέπει να κάνεις ή πόσες φορές δεν πρέπει να μιλήσεις ή να κάνεις ότι δεν ακούς.

Γιατί; Γιατί πολύ απλά πρέπει να τους έχεις όλους ικανοποιημένους. Και όταν επίσης  πολύ απλά έχεις να κάνεις με ξένους ανθρώπους και όχι συγγενικά σου πρόσωπα όπου προφανώς ζουν μακριά από σένα ή αδιαφορούν για σένα, τότε σαφέστατα πρέπει να είσαι ακόμα πιο προσεκτικός.

Τώρα αν αυτή τη συμπεριφορά φίλοι μου κάποιοι τη θεωρούν διπλωματία δικαίωμά τους. Εγώ την ονομάζω ανάγκες...

Με το πέρασμα των χρόνων όμως έρχεται η ώρα και η στιγμή που τα γκρεμίζεις όλα από κούραση και αηδία. Επιλέγεις το κρεβάτι σου, την αυτονομία σου, την αξιοπρέπειά σου και όλα καλά.

Και μόνο όταν σε χάσουν, θα καταλάβουν ότι και εσύ τους πρόσφερες. Από ένα κομπιούτερ; Θα με ρωτήσετε. Ναι από ένα κομπιούτερ. Έκανα αυτό που δεν είναι αυτοί άξιοι να κάνουν. Τσάμπα και όταν χρειάστηκε. Και αυτοί δίνουν ένα καφέ και αυτό γιατί δεν είμαι σε θέση νευρολογικά στα χέρια να πιάσω το ποτήρι και όταν σηκώνουν το πισινό τους από τη καρέκλα να πάνε στα σπίτια τους βαριά αναστενάζουν κιόλας.