ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ -10 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ.

 

Έχω γράψει πολλές φορές σε κείμενά μου φίλοι μου αγαπημένοι πως οι άνθρωποι που  έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην πορεία και εξέλιξη της προσωπικής μου ζωής, μετά την ηρωίδα μητέρα μου, είναι πολλοί λίγοι και μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού.

Μία από αυτούς τους λιγοστούς ανθρώπους είναι και η Ζάνα μου. Η Ζάνα για την οποία έχω γράψει πολλά κείμενα περιγράφοντας καταστάσεις και γεγονότα που ζούμε μαζί και βέβαια της αξίζουν και άλλα αμέτρητα κείμενα από καρδιάς, να γραφτούν για εκείνη. Και ίσως οι λέξεις της Ελληνικής γλώσσας, που εγώ γνωρίζω να είναι νοηματικά πολύ φτωχές για να περιγράψουν πλήρως το μεγαλείο της καρδιάς της πραγματικά και με ακρίβεια.

Ακριβώς λοιπόν σαν σήμερα δέκα χρόνια πριν 27 Αυγούστου 2015, ημέρα Πέμπτη και ώρα 7 το απόγευμα, η Ζάνα Σπάσοβα και μετέπειτα δική μου  Ζάνα ήρθε για επαγγελματικό ραντεβού και συζήτηση  στο σπίτι μου.

Με τη πρώτη ματιά υπήρξε ένα δέσιμο ανθρωπιάς και ευαισθησίας μεταξύ μας. Και αυτό γιατί εκείνη την εποχή ήμουν σε πολύ άσχημη ψυχολογική και οικονομική κατάσταση. Σε σημείο που έφτασα να της πω, πως αν είναι να έρθεις και μετά από λίγο καιρό να φύγεις και εσύ όπως οι άλλες, και το άλλες ανταποκρίνεται σε κυρίες γραφείων ευρέσεως εργασίας όπου είχαν έρθει, είχαμε συζητήσει και μετά από λίγο χρονικό διάστημα έφευγαν - δεν  θέλω να έρθεις καθόλου, θέλω να είσαι εσύ αυτή η μόνιμη συνεργάτης και δικός μου άνθρωπος που θα μείνει μαζί μου και "θα μου κλείσει τα μάτια", γιατί απλά κουράστηκα, και αποζητώ τη σταθερότητα.

Εκείνη την ώρα κλάψαμε και οι δύο. Μα εκείνα τα δάκρυα, ήταν σαν όρκος παντοτινής ένωσης, ψυχολογικής ανάτασης και ανθρώπινης κατανόησης.

Μένουμε μαζί, πήγαμε στη Χώρα της - τη πολυαγαπημένη Βουλγαρία πέντε φορές μαζί, γνώρισα την οικογένειά της, δουλέψαμε με τον γαμπρό της, "τον αδελφό" Βαλέρι, λύσαμε όλα μου τα τότε οικονομικά προβλήματα μαζί και "παλεύουμε" τις δυσκολίες της κάθε μέρας μαζί, χωρίς ούτε μια στιγμή, να πει τις λέξεις κουράστηκα ή βαρέθηκα και θέλω να φύγω οριστικά από κοντά σου.

Και δεν το λέει όχι γιατί πραγματικά και σωματικά δεν έχει κουραστεί, αλλά γιατί δεν έχει που να με αφήσει κάπου με ασφάλεια και υπευθυνότητα. Αφού όλοι οι εν Αθήναις συγγενείς μου είναι απομακρυσμένοι από κοντά όπως το βιτριόλι από τον άνθρωπο.

Μπορώ να πω ευθαρσώς και με κάθε ειλικρίνεια, πως όλοι οι βοηθοί με πρώτη τη Ζάνα, έχουν ένα συγκεντρωτικό σκοπό και στόχο. Να παραμείνω όρθιος και όχι στο κρεβάτι και μακριά από γηροκομείο. Ίσως όλοι αυτοί να το θέλουν περισσότερο από εμένα. Γιατί κουράστηκα και βαρέθηκα.

Όμως δεν θα βαρεθώ και δεν θα κουραστώ ποτέ, να ευχαριστώ τη Ζάνα μου για τα δέκα αυτά όμορφα χρόνια, που γιατί όχι κατά δύναμη και θέληση Θεού, να μην γίνουν πολλά περισσότερο.

ΣΕ  ΑΓΑΠΩ - ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ - ΣΕ ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ - ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ - ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΟΥ - Η ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΚΕΨΗ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑΣ - ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ!!!