ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΜΠΟΡΑ ΗΤΑΝ.

 Τι και αν έβρεξε φίλοι μου στα μέσα του Αυγούστου, πριν λίγο εδώ στην Αττική. Μια απλή μπόρα δροσιάς ήταν - πάει και τελείωσε.

Υπάρχουν κάτι πλημμύρες μέσα στην ίδια μας τη ζωή και τις καταστάσεις της που εξελίσσονται σε καταιγίδες με απρόβλεπτες και καθόλου δροσιστικές για εμάς συνέπειες.

Θυμάμαι από μικρός τους μεγαλύτερους τότε από εμένα, να λένε: "Μια μπόρα ήταν και πέρασε. Και εσύ μικρέ να προσέχεις - να ακούς - και να τα θυμάσαι όλα αυτά."

Τελικά αγαπητοί μου φίλοι κατέληξα με τα χρόνια, στο συμπέρασμα, πως μόνο τις πλημμύρες του νερού δεν πρέπει να φοβάμαι περισσότερο ή λιγότερο από τις αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές των ανθρώπων.

Αυτές τις συμπεριφορές του "ναι μωρέ - αλλά την τελευταία στιγμή", αδιαφορώντας πλήρως εάν σου αλλάζουν τα σχέδια μαζί με τη "μεγάλη σκάλα φωτός" της αγωνίας σου - για το τι θα γίνει τώρα;"

Για αυτό καλύτερα, όσοι μπορούμε και όσο μπορούμε, ας προχωρήσουμε μόνοι στη ζωή.

Τουλάχιστον συνέπειες και διορθώσεις θα τις προκαλέσουμε μόνοι μας. Και έχει ο Θεός. Ένας Θεός για όλον το Κόσμο, άρα και για μας σε κάθε δύσκολη στιγμή.