ΚΑΛΥΤΕΡΑ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΠΑΡΑ Η ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ.

 

Σίγουρα αγαπημένοι μου φίλοι όλοι μας στο  διάβα της ζωής μας από μικρή ηλικία μέχρι και τα βαθιά γεράματά μας, μαθαίνουμε, θέλουμε και επιδιώκουμε, να έχουμε πάντα ανθρώπους (συγγενείς ή και φίλους δίπλα μας), και ειδικά όταν είσαι και Αμέα όπως εγώ, για να νιώθουμε την ασφάλεια της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης και γιατί όχι της κοινής βοήθειας, όταν τη χρειαζόμαστε.

Στα 55 χρόνια της δικής μου (δύσκολης;) αναπηρικής ζωής, πέρασαν από δίπλα μου και περνάνε ακόμα, πολλά άτομα ειδικά μετά τον θάνατο των γονιών μου. Ποτέ δεν έχω μείνει μόνος, έχω ένα κακό ελάττωμα όμως, με όλους "δένομαι" ψυχολογικά και σωματικά, άλλωστε δεν μπορεί να γίνει και διαφορετικά, γιατί όλοι τους αποτέλεσαν και αποτελούν μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητας μου και των όποιων αναγκών μου, πολλών και εξίσου σημαντικών αφού αφορούν τη ποιότητα της ζωής μου.

Κάποιοι λοιπόν φίλοι μου από αυτούς τους παρελθοντικούς που πέρασαν από τη ζωή μου, είπαν πολλά, μίλησαν πολύ, και όταν έκαναν τη δουλειά τους, αδιαφορώντας για την αμφιβολία και τις αγωνίες μου καθημερινά 12 ώρες επάνω σε μια καρέκλα και ένα καρότσι με άδειασαν σαν ένα ποτήρι γεμάτο λεμόνι έκλεισαν τη πόρτα και έφυγαν από κοντά μου.

Είμαι λέει νευρικός και καμιά φορά στα ξεσπάσματά μου έχω άσχημο στόμα.

Όλα καλά και δεκτά από τη πλευρά μου, για σκεφτείτε όμως εσείς όλοι οι καλοθελητές - εθελοντές - ομιλητές και μπλαμπλαδόροι  - πόσες φορές έχετε παίξει όλοι με τις δικές μου αγωνίες και ανασφάλειες;

Πόσες φορές κάνατε πίσω τη τελευταία στιγμή από αυτά που είχαμε κουβεντιάσει ή είχατε υποσχεθεί, αναγκάζοντάς με όχι μόνον εμένα αλλά και τους υπόλοιπους βοηθούς μου, να αλλάξουμε τα πλάνα μας, προκειμένου να εξυπηρετήσω τις ανάγκες της κάθε μέρας μου;

Και τι εννοώ αλλάξατε;  Είναι γνωστό σε όλους όσοι είστε κοντά μου ή διαβάζετε τα κείμενά μου, ότι πλέον η επιβάρρυνση της υγείας μου, απαιτεί 3 άτομα για να σηκωθώ από το κρεβάτι, να κάνουμε όλες τις διαδικασίες, μέχρι να κάτσω στη πολυθρόνα ή το αμαξίδιο.

Πόσους μήνες άκουγα κούφιες υποσχέσεις του τύπου "ναι βρε μην επαναλαμβάνεσαι - εγώ θα κάτσω δίπλα σου όταν θα φύγει η Ζάνα για έναν μήνα στη Βουλγαρία για να δει την οικογένειά της   - παιδιά και εγγόνια όπως έχει κάθε δικαίωμα. Και μην επαναλαμβάνεσαι γιατί μας κυράζεις, μας καταπιέσεις,  μας "πνίγεις".

Και ενώ λέγατε όλα αυτά μπροστά στους άλλους για να εντυπωσιάσετε με τη μεγαλοψυχία σας - τη μεγαλοψυχία των οπισθίων - στις μεταξύ μας συζητήσεις λέγατε: "Νικολάκη χαϊδευτικά, κοίτα να δεις, όλοι άνθρωποι είμαστε, λοιπόν μετά της Παναγίας, εγώ θα ισχυριστώ ότι δεν αισθάνομαι τις πατούσες μου και ότι  δεν μπορώ να σε βοηθήσω, ξέρεις και εγώ Αμέα, είμαι. Μην πεις τίποτα εσύ. Το μόνο που θέλω, είναι όταν σας το πω να κάνεις τον έκπληκτο και τον ανήξερο. "

Έλεγα εγώ φίλοι μου γεμάτος αγωνία "Μωρή είσαι καλά; Που 15 μέρες πριν φύγει η γυναίκα και αφού έχει βγάλει το εισητήριό της, θα της πεις ότι δεν μπορείς να την αντκαταστήσεις; Μετά τι θα κάνω εγώ; Αν δεν βρούμε γυναίκα, θα πρέπει να φύγω οριστικά για ίδρυμα ή γηροκομείο και λόγω ότι κανείς συγγενείς μου δεν είναι κοντά μου, δεν θα μπορέσω να ξανά βγω από εκεί, γιατί πολύ απλά με τους υπόλοιπους βοηθούς, έχω φιλία και όχι συγγένεια. Για να τη δοκιμάσω βέβαια της λέω ωραία - αποφάσισα να φύγω για ίδρυμα, και θέλω να μου βρεις τηλέφωνο. Όχι μόνο το βρήκε, αλλά πήρε και τηλέφωνο ευτυχώς δεν το σήκωσαν. Ήταν μόνιμο fax."

Λέω λοιπόν στους υπόλοιπους, χωρίς ποτέ να αποκαλύψω τις μεταξύ μας συζητήσεις από φόβο, ανασφάλεια και υπερηφάνεια. Παιδιά κατι μέσα μου, μου λέει ότι φέτος δεν θα βοηθήσει, θα με πουλήσει. Ρε  όλοι πέσανε να με φάνε. Τι ότι στο τέλος θα γυρίσω τι μπιφτέκα, τι ότι μου αρέσει να δημιουργώ κατά φαντασίαν προβλήματα κλπ. Στο μεταξύ, εγώ είμαι ένας χαρακτήρας, που ποτέ με προβλήματα υγείας δεν κάνω πλάκα. Όλα αυτά όμως κουράζουν τα πολλά λόγια και οι μηδενικές πράξεις. Για αυτό ήρθε η ώρα να κλείσουν κάποιες πόρτες, γιατί μπάζουν πολύ αέρα και είμαι ευαίσθητος στις πνευμονίες. Δεν εύχομαι σε κανέναν να έρθει στις ανάγκες που έχω. Δεν θέλω τίποτα και από κανέναν. Θέλω την ησυχία μου  από όλα τα τοξικά και επιβλαβεί στοιχεία ανθρωπιάς. Αυτοί που τώρα έχω δίπλα μου είναι αρκετοί, οι υπόλοιποι OUT OF SERVISE. Θα είμαι όρθιος μόνο όταν μπορώ και όσο μπορώ. Μετά εγώ και ο Θεός θα χαράξουμε τη διαδρομή.