1997 φίλοι μου αγαπημένοι, σε μία έξοδό μας μετά από ένα ακόμη επιτυχημένο εκπαιδευτικό για εμένα σεμινάριο. Μια μάνα ηρωίδα στις αναμνήσεις τις δικές μου, τις όμορφες και τις ηρωικές πράξεις μιας δικής της ολόκληρης ζωής προς όφελος δικό μου.
Μια μάνα που μου στάθηκε σαν σταθερός και ακίνητος βράχος δίπλα μου για όλη της τη ζωή. Και που όταν τον Μάϊο του 1979, της ανακοινώθηκε από τον νευροχειρούργο και το παιδοψυχολόγο του ΠΙΚΠΑ ΠΕΝΤΕΛΗΣ, πως εγώ το παιδί της παρά τις πολλαπλές ιατρικές προσπάθειες - όλες αποτυχημένες δεν θα περπατήσει ποτέ στη ζωή του.
Μπορεί να έκλαψε πικρά μέσα της όπως είναι φυσικό άλλωστε για κάθε γονέα, που θέλει το καλύτερο για τα παιδιά του, μα δεν λύγισε ποτέ.
Όταν μείναμε μόνοι στο δωμάτιο του νοσοκομείο, της ζήτησα μέσα στη παιδική αμηχανία της ανακοίνωσης των γιατρών, να με βοηθήσει, να μάθω γράμματα, πηγαίνοντάς με στο δημοτικό, για να μπορέσω να καταφέρω και εγώ κάτι από το αναπηρικό καρότσι στη ζωή μου.
Μου ορκίστηκε στο Θεό και τη ζωή της τότε, πως θα με κουβαλάει με τη πλάτη, προκειμένου, να πραγματοποιήσω όλα μου τα όνειρα, αρκεί να το θέλω πραγματικά.
Της ορκίστηκα στον Θεό - μοναδική μου ελπίδα εκείνη τη στιγμή, πως το μόνο που θέλω είναι να πετύχω κάτι καλό για εμένα και να τη κάνω να νιώσει υπερήφανη.
Πράγματι τον Σεπτέμβριο του 1979, ξεκίνησα τη μόρφωσή μου στο ιδιωτικό δημοτικό σχολείο της κυρίας Σταυρούλας Σταμέλου, με πρώτη μου δασκάλα τη κυρία Κωνσταντίνα Κυπριώτου.
"ΝΑ ΛΟΛΑ ΕΝΑ ΜΗΛΟ, ΣΤΡΙΨΕ ΤΙΜΟ ΤΟ ΤΙΜΟΝΙ" και η ζωή δεν τελειώνει. Τα χρόνια πέρασαν. Η προσπάθεια συνεχίστηκε. 2 Νοεμβρίου του 1995, ημέρα Πέμπτη και ώρα 8 το πρωί, σήμανε η αρχή για εμένα της εργασιακής μου πορείας στην Εθνική Τράπεζα Κατάστημα Περιστερίου (164), με πρώτο μου διευθυντή τον αείμνηστο Γιώργο Μπούτρη - και πρώτη προϊσταμένη συναλλάγματος τη κυρία Μαρία Μητσιάρη.
Είχα την ιδιαίτερη τύχη και τη τιμή να με αγαπήσουν όλοι οι συνάδελφοι και από τα τρία καταστήματα της ΕΤΕ που δούλεψα, Περιστερίου 164, Λόφου Αξιωματικών 126 και Αγίου Ιεροθέου 047. Η εξοικείωση και η αφομοίωση των λειτουργικών προγραμμάτων της ΕΤΕ, πολύ γρήγορη και αποτελεσματική στους υπολογιστές για εμένα, Με τη βοήθεια βέβαια των ανάλογων σεμιναρίων που πάντα πρόθυμα παρακολουθούσα.
Αυτή η φωτογραφία που βλέπετε λοιπόν τραβήχτηκε το 1997, μετά από ένα εργασιακό γεγονός που όπως έλεγε η ίδια η μητέρα μου την έκανε να νιώσει διπλά υπερήφανη για τους κόπους μιας ζωής όπως έλεγε και των δυο μας.
Τότε είχε πρωτοδουλευτεί ένα καινούργιο σύστημα δανειοδότησης από τη τράπεζα, το οποίο εμένα μου το είχε δώσει ένας συνάδελφος που δούλευε τότε στο Κέντρο Μηχανογραφίας, το έμαθα και είχε έρθει ένας συνάδελφος από τη Περιφερειακή Διεύθυνση Β΄ με έδρα το Ψυχικό ο Αντρέας Κριθάρης.
Βλέποντας την ευχέρεια με την οποία είχα μάθει το πρόγραμμα (τα ονόματα των συναδέλφων και τα Καταστήματα τα αναφέρω, με πολύ σεβασμό, γιατί έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην εργασιακή μου πορεία και εξέλιξη), μου λέει κύριε Καδιανάκη το απόγευμα έχουμε ένα σεμινάριο για τους συναδέλφους των γειτονικών σας Καταστημάτων στο Κατάστημα Περιστερίου 164 και σας θέλω παρόν, μπορείτε να έρθετε λόγω της κινητικής σας καταστάσεως;
Βεβαίως, του απαντάω πρόθυμα, χωρίς όμως να ξέρω τον πραγματικό λόγο. Το λέω στη μητέρα μου και εκείνη μου απαντάει: Ναι θα πάμε με το αυτοκίνητο. Εξάλλου η μητέρα μου ήταν ένας άνθρωπος που της άρεσε να με βλέπει να εξελίσσομαι εργασιακά.
Πάμε λοιπόν. Χαιρετάω τους συναδέλφους, και ξεκινάει το σεμινάριο.
Αφού προλογίζει το εκπαιδευτικό πρόγραμμα ο κ. Κριθάρης στη συνέχεια λέει: Και τώρα παρακαλώ το συνάδελφο κ. Νικόλαο Καδιανάκη, να έρθει μαζί μου να κάτσει στον υπολογιστή, εγώ να σας παρουσιάζω το πρόγραμμα, και εκείνος να εκτελεί στον υπολογιστή τις αντίστοιχες εφαρμογές. Εσείς οι υπόλοιποι συνάδελφοι θα βλέπετε τα αποτελέσματα μέσω projectora στη μεγάλη οθόνη.
Πράγματι ότι μου ζήτησε το εκτέλεσα με απόλυτη επιτυχία, γρήγορα και αποτελεσματικά.
Στο τέλος του σεμιναρίου όλοι οι συνάδελφοι πέρασαν να συγχαρούν όχι εμένα αλλά τη μητέρα μου, λέγοντάς της ότι πρέπει να είναι πολύ υπερήφανη για τη προσπάθεια που καταβάλλει ο γιος της επάνω σε ένα αναπηρικό καρότσι.
Η μάνα μου η οποία πρώτη φορά με έβλεπε να δουλεύω σε πραγματικό χρόνο και έκλεγε ασταμάτητα από χαρά και περηφάνεια, αφού τους ευχαριστούσε φεύγοντας από το Κατάστημα μου λέει: "Πάμε έξω να φάμε, θέλω κάτι να σου πω. Θυμάσαι, μου λέει που το 1979 στο ΠΙΚΠΑ, μου είχες ζητήσει να σε βοηθήσω να μάθεις γράμματα;"
Και συνεχίζω εγώ: "Και όταν μάθω, μια μέρα αυτά τα χέρια θα εργάζονται και θα είσαι περήφανη για εμένα."
"Είμαι γιε μου μου απάντησε, και να έχεις την ευχή μου, μέσα από τα βάθη της ψυχής μου"
Την έχω ρε μάνα την ευχή σου, αλλά μου λείπεις. Για αυτό και εγώ ζω, θυμάμαι και αφηγούμαι τις όμορφες δικές μας στιγμές.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου