Αγαπημένοι μου φίλοι, ο χρόνος και ο μήνας πέρασαν και η Ζάνα μου, η Ζάνα της δικής μου ζωής, και καθημερινότητας αυτή τη στιγμή ταξιδεύει από τη Βουλγαρία προς την Ελλάδα.
Κάθε Σεπτέμβριος από τα τέσσερα αυτά χρόνια που πηγαίνει μόνη της στη Βουλγαρία για να δει την οικογένειά της εμένα όλο και κάτι με διδάσκει. Ο φετινός λοιπόν Σεπτέμβριος φίλοι μου αγαπημένοι με δίδαξε ότι μετά από 10 χρόνια που είμαστε μαζί η Ζάνα σε όλα της είναι αναντικατάστατη και δεύτερον υπήρξε από τη πλευρά μου η συνειδητοποίηση ενός γεγονότος που δεν ήθελα να το πιστέψω - γιατί με πίκραινε - ότι από τα λίγα πράγματα που μετρούν επάνω μου σαν προσωπικότητα είναι το χρηματικό ποσό της συντάξεώς μου.
Λυπηρό; Ναι μα αληθινό. Παρά τη φιλότιμη προσπάθεια που κάναμε όλοι μαζί, Αντώνης, Άννα, Κυπαρισσία, Χρυσούλα και εγώ, σε καμία περίπτωση δεν μπορέσαμε να αντικαταστήσουμε πλήρως και οργανικά τη Ζάνα. Όχι γιατί δεν το θέλαμε, μα η Ζάνα μου είναι συνήθεια - σταθερότητα και συνέπεια. Με αποτέλεσμα και εγώ να μπορώ να "ακουμπάω επάνω της" τις ανάγκες της κάθε ημέρας μου.
Ζάνα μου γλυκιά και μοναδική. Καλό και ευλογημένο ταξίδι σου εύχομαι από καρδιάς και ο Θεός κοντά σου, και ανυπομονώ πολύ το ξημέρωμα να μπω μέσα στην αγκαλιά σου!!!
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου