Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΩΝ.

 

Έχω γράψει και άλλες φορές αγαπημένοι μου φίλοι, πως το να δίνεις σε έναν άνθρωπο και ειδικά σε ένα παιδί χαρά, δεν κοστίζει τίποτα, το αντίθετο μάλιστα μπορεί να σημαίνει πολλά τη συγκεκριμένη στιγμή για τη ψυχολογία του, και ειδικά όταν βλέπει κάτι για πρώτη φορά στη ζωή του.

Εχτές το  μεσημέρι λοιπόν η Ζάνα μας αποφάσισε εντελώς ξαφνικά να κατέβει για ψώνια στην Αθήνα και συγκεκριμένα στην πλ. Καραϊσκάκη.

Ποια η διαφορά όμως; Αποφάσισε να πάρει μαζί της κατόπιν γονικής συναινέσεως το μικρό μας γείτονα  Στέφανο Σιφναίο που βλέπετε να χαίρεται στη φωτογραφία του άρθρου.

Ο Στέφανος ένα είναι σίγουρο ότι πάει  συχνές βόλτες με τη μητέρα και τα αδέλφια του, αλλά από σπίτι σε σπίτι, και όχι μία περιπλάνηση στους δρόμους της Αθήνας.

Είχε την ευκαιρία λοιπόν εχτές, να περπατήσουν μαζί με τη Ζάνα στη πλ. Καραϊσκάκη, να πάνε για ψώνια μαζί, σε μαγαζί με βουλγαρικά προϊόντα και γενικά να ζήσει από κοντά κάτι προφανώς πρωτόγνωρο για εκείνον. Για αυτό ίσως και τόσο μεγάλη η χαρά του και ο ενθουσιασμός του.

Ξέρετε αυτή η εικόνα με πήγε μερικές δεκαετίες πίσω στα δικά μου παιδικά χρόνια, όπου μέχρι τη στιγμή που η συχωρεμένη η μάνα μου, στα 44 της χρόνια τότε <<αναγκάστηκε>> να αποκτήσει το δίπλωμα οδήγησης μαζί με αυτοκίνητο, και αυτό γιατί ο πατέρας μου έλειπε μακρόχρονες μουσικές περιοδείες, και άρα παρακαλούσαμε τον έναν και τον άλλον να με πάνε μία βόλτα, με τις γνωστές αρνητικές ή αποθαρρυντικές απαντήσεις <<είμαι γεμάτος ή πόσα θα πάρω>>;

Τότε που και εγώ σαν παιδάκι της εποχής μου και με τη παιδική μου φαντασία, λαχταρούσα, να δω τον έξω από το σπίτι κόσμο, αλλά και κανείς δεν καταλάβαινε, πόσο μεγάλη χαρά και αλλαγή ψυχολογίας θα μου πρόσφερε με μια μικρή βόλτα. Θυμάμαι πόσο εκθαμβωτικά κοίταγα τα αυτοκίνητα στην Εθνική οδό, όταν πήγαμε με τη μάνα μου το πρώτο μας ταξίδι στη Λαμία ή όταν μπήκα για πρώτη φορά σε αστικό λεωφορείο με ράμπα, και κοίταγα το δρομολόγιο της Αστικής γραμμής Α-13, σαν άνθρωπος αποσβολωμένος και από άλλο πλανήτη.

Γιατί; Γιατί ήταν εμπειρίες και χαρές που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα ξανά ζήσει. Το να προσφέρουμε χαρά λοιπόν είναι ένα συναίσθημα που  πρέπει να το πιστεύεις. Και αν η χαρά που μπορούμε να δώσουμε, αφορά παιδιά, τότε αξίζει διπλά τον κόπο - γιατί τα παιδιά είναι η συνέχεια της ζωής.